سابقه و هدف: با توجه به اهمیت استئواینتگریشن، بررسی تاثیر و یا نقش عوامل مختلف بر وضعیت آن ضروری است لذا مطالعه، به صورت اجمالی به معرفی روش هایی خواهد پرداخت که از طریق تغییرات سطحی باعث افزایش استئواینتگریشن می شوند.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی مروری انجام گرفت. جهت بررسی روش های آماده سازی سطوح ایمپلنت های دندانی، بانک اطلاعاتی Pubmed با کلمات کلیدیimplant surface modification ,implant surface treatment ,dental implant surface و implant surface topography مورد جستجو قرار گرفت و 48 مقاله مرتبط در این زمینه از سال 2000 تا 2012 استخراج گردید.یافته ها: خصوصیات سطحی ایمپلنت همانند خصوصیت شیمیایی سطوح، توپوگرافی سطوح، قابلیت مرطوب شوندگی، میزان شارژ انرژی، خشونت سطحی، ضخامت لایه اکسید تیتانیومی می توانند سبب افزایش سرعت و قدرت استئواینتگریشن شوند. بسیاری از این روش ها کارایی کلینیکی بالای 95 درصد را در طول 5 سال از خود نشان داده اند.نتیجه گیری: نقش دقیق خصوصیت شیمیایی و توپوگرافی سطحی در وقایع اولیه استئواینتگریشن ایمپلنت های دندانی مورد بحث است و با توجه به اینکه بیشتر تحقیقات از نوع آزمایشگاهی بود، تعمیم آن به درمان های بالینی مورد بحث بوده و نیاز به تحقیقات بالینی بیشتر دارد.

سابقه و هدف: اتصال موفق بافت استخوانی به ایمپلنت های تیتانیومی که تحت عنوان استئواینتگریشن توسط Branemark معرفی شده اند کاملا مستند می باشد اما پروگنوز بلند مدت ایمپلنت ها به برآورد مناسب و مراقبت های پیشگیرانه مناسب وابسته است. برای حفظ سلامت بافت های اطراف ایمپلنت، یک برنامه مراقبتی موثر حائز اهمیت می باشد. در این زمینه اقدامات متفاوتی پیشنهاد شده اند، اما اینکه کدام اقدام موثر تر است، مشخص نیست.مرور مقالات: این مقاله منابع مرتبط با مراقبت از ایمپلنت، همچنین عوامل تاثیرگذار بر بافت نرم اطراف ایمپلنت های دندانی را بررسی نموده، در نهایت اقدامات مربوط به برآورد اطراف ایمپلنت واقدامات درمانی در بیماری های قابل برگشت اطراف ایمپلنت را شرح می دهد.نتیجه گیری: اطلاعات موجود نشان می دهد که برای حفظ بافت های اطراف ایمپلنت می توان اقدامات متنوعی انجام داد که این اقدامات در جهت تامین پروگنوز بلند مدت ایمپلنت های دندانی می باشند.

استفاده از پوشش های سرامیکی در ایمپلنت های دندانی به دلایل زیادی از جمله سازگاری  با استخوان، فقدان بافت فیبری در محل اتصال– ایمپلنت و اتصال محکم تر پوشش– استخوان به صورت عمومی درآمده است. در بین این پوشش ها، هیدروکسی آپاتیت (HA) و فلوئوروآپاتیت (FA) استفاده بیشتری دارند. در این تحقیق، برای اولین بار با استفاده از تحلیل تنش به روش اجزای محدود و به صورت دوبعدی متقارن 24 عدد ایمپلنت به صورت تقریبا دقیق و با تمام اجزای سازنده، همراه پوشش، مدل سازی و تحلیل شدند. 12 عدد از ایمپلنت ها متعلق به سیستم IMZ و 12 عدد دیگر متعلق یه سیستم Dyna بودند. ضخامت پوشش هیدروکسی آپاتیت و فلوئورآپاتیت در ایمپلنت های مورد بررسی به ترتیب 33،50،67،80،100 و 10 میکرون بود. نتایج تحلیل تنش نشان داد با افزایش ضخامت پوشش ایمپلنت، مقادیر تمرکز تنش در سطح تماس ایمپلنت– پوشش، سطح تماس پوشش– استخوان و در استخوان اطراف ایمپلنت کاهش می یابد. هم چنین مقادیر تمرکز تنش در ایمپلنت های با پوشش فلوئوروآپاتیت همواره بیشتر از ایمپلنت های با پوشش هیدروکسی آپاتیت بود. در تمام ایمپلنت ها تمرکز تنش در استخوان اطراف ایمپلنت در قسمت طوق ایمپلنت (کرست استخوان) مشاهده گردید.

زمینه و هدف: تقریباً 3-4 ماه در ماندیبل و 4-6 ماه در ماگزیلا باید صبر کرد تا ایمپلنت تحت فشار قرار گیرد. اخیرا روش  Immediate loadingایمپلنت ها مطرح شده است، بدین ترتیب که بلافاصله پس از کاشتن ایمپلنت، ایمپلنت به واسطه یک پروتز بلافاصله تحت فشار مضغی قرار می گیرد. در این مطالعه از ایمپلنت های یک قطعه ای One Piece Immediate Load Screw (OPILS) سیستم نئودنت ساخت ایران استفاده شده است. روش بررسی: در این بررسی 48 ایمپلنت در 39 بیمار کاشته شد. حداقل سن بیمار 18 سال و حداکثر 54 سال که سن متوسط آنان چهل سال بود. از این تعداد 26 بیمار زن و 13 بیمار مرد بودند. در این مطالعه آینده نگر، بیماران غیر سیگاری که مبتلا به بیماری سیستمیک نباشند انتخاب گردیدند. مراجعه کنندگان مبتلا به بیماریهای روحی، عدم انگیزه درمان، توقعات بیش از اندازه، براکسیسم و عدم همکاری در درمان حذف گردیدند. تمام ایمپلنت ها به صورت تاخیری، یا تاخیری- فوری (پس از ده هفته از خارج کردن دندان) کاشته شدند و روکش آکریلی روی قسمت تاجی ایمپلنت قرار گرفت. پس از دو ماه و نیم جهت ایمپلنت های کاشته شده در ماندیبل و 5.5 ماه در ماگزیلا روکش موقت خارج، سپس قالب گیری شدند. معیارهای موفقیت پس از یک سال تحت فشار مضغی قرار گرفتن، این گونه تعریف گردید: عدم وجود چرک، درد و حرکت ایمپلنت و در بررسی رادیوگرافی، تحلیل عمودی استخوان کمتر از یک میلی متر. یافته ها: رعایت بهداشت بیماران زن بهتر از مردان بود، از 26 زن 15 نفر اندکس پلاک صفر، 11 نفر اندکس پلاک یک داشتند. در حالی که از 13 نفر مردان، چهار نفر اندکس پلاک صفر، شش نفر اندکس پلاک دو و سه نفر اندکس پلاک سه مشاهده گردید. میزان تحلیل عمودی استخوان از طرف مزیال و دیستال کمتر از یک میلی متر بود که حداقل آن صفر و حداکثر آن 0.4 میلی متر با متوسط 0.2 میلی متر بوده است. تمام ایمپلنت ها، معیارهای موفقیت تعریف شده را حائز گردیدند. نتیجه گیری: این مطالعه کوتاه مدت نشان داد که در موارد جایگزینی تک دندانی، ایمپلنت های OPILS سیستم نئودنت می توانند بلافاصله تحت فشار مضغی قرار گیرند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از این پژوهش بهسازی مقاومت به خوردگی و سازگاری زیستی ایمپلنت فلزی و همچنین تامین شرایط لازم برای رشد استخوان در اطراف ایمپلنت بود. بر این اساس، فولاد زنگ نزن 316 ال پس از ساچمه زنی تحت عملیات اصلاح سازی سطح با اسید سولفوریک 15% در دمای محیط به مدت یک ساعت قرار گرفت و سپس با تکنیک پاشش پلاسمایی با لایه ای از هیدروکسی آپاتیت پوشش داده شد. مشخصه یابی و ارزیابی پوشش با تکنیک های پراش پرتو ایکس، میکروسکوپ الکترونی روبش و طیف سنجی توزیع انرژی پرتو ایکس بعمل آمد. رفتار خوردگی نمونه های بدون پوشش و نمونه های اصلاح سازی سطحی و پوشش داده شده با پوشش هیدورکسی آپاتیت با اجرای آزمون های الکتروشیمیایی در دمای محیط در دو نوع محلول فیزولوژیکی به عنوان شاخص اساسی سازگاری زیستی ارزیابی گردید. نتایج نشان می دهد که تلفیق اصلاح سازی سطحی با اسید و پوشش هیدروکسی آپاتیت بر روی فولاد زنگ نزن سبب بهبود مقاومت خوردگی و نهایتا سازگاری زیستی می شود، چگالی جریان و استفاده از این روش برای فولاد زنگ نزن 316 ال برای ساخت و تهیه ایمپلنت های بدن ضمن تامین سازگاری زیستی و ترویج رشد استخوان، می تواند مزایای صرفه اقتصادی و سهولت تهیه مواد و اجزای سازنده را نیز در برداشته باشد.

مقدمه: با وجود پیشرفت هایی که در طراحی تکنیک های جراحی انجام گرفته، هنوز هم احیا پاپیلای مجاور ایمپلنت موضوعی است قابل بحث. این مطالعه جهت مشخص نمودن تاثیر فاصله نقطه تماس تا کرست استخوان بر حضور تا فقدان پاپیلای اینترپرگزیمال مجاور ایمپلنت های جایگزین شده تک دندانهای قدامی، طراحی شده است.روش کار: در این کارآزمایی بالینی، 10 بیمار شامل 6 زن و 4 مرد که در ناحیه قدام فک بالا ایمپلنت دریافت کرده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند و 10 ایمپلنت جدید توسط متخصص پریودونتولوژی و تحت بی حسی کامل جایگزین گشت. ارزیابی پاپیلا از طریق معاینه بالینی و فتوگرافیک و با استفاده از شاخص Jemet انجام گردید.نتایج: بر اساس نتایج حاصله برای تشکیل پاپیلا در اکثر موارد نیاز به فاصله نقطه تماس تا استخوان کمتر از 5.89 میلیمتر و فاصله (Fixture Abutment Junction) FAJ تا نقطه تماس کمتر از6.47 میلیمتر می باشد.بحث: نتایج به دست آمده به وضوع تاثیر فاصله نقطه تماس تا راس کرست استخوان را بر حضور یا فقدان پاپیلای بین ایمپلنت و دندان مجاور نشان می دهد.